ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺤﺰﻭﻥ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻭﺳﯿﻠﻪ ﺁﻥ ﺩﻭﺍﯼ ﺩﺭﺩ ﺭﻭﺣﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﯿﺪﺍ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ

ﻭ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺁﯾﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻥ ﺗﺸﻮﯾﻘﯽ ﺍﺳﺖ ﻣﯽ ﺭﺳﻨﺪ

ﺑﻪ ﻃﻤﻊ ﻣﯽ ﺍﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺟﺎﻥ ﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﺍﺯ ﺷﻮﻕ ﭘﺮ ﻣﯽ ﮐﺸﺪ ﮐﻪ

ﮔﻤﺎﻥ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﭼﺸﻢ ﺩﻭﺧﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻨﺪ

ﻭ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺁﯾﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺗﺮﺳﺎﻧﺪﻥ ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ ﺍﻟﻬﯽ ﺍﺳﺖ ﻣﯽ ﺭﺳﻨﺪ

ﮔﻮﺵ ﺩﻝ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﻤﺎﻥ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ

ﺷﻌﻠﻪ ﻫﺎ ی آتش و نهیبش در باطن گوششان طنین انداخته است.

آنها کمر را برای رکوع خم کرده و برای سجود پیشانی روی خاک گذاشته و

 دستها و زانوها و سرانگشتان پا را بر زمین فرش کرده از خدا می خواهند 

که آنها را از آتش جهنم نجات دهد.

۲۰-آنها روزها در مقابل ناملایمات حلم میکنند و دانشمندانند،

آنها نیکانی هستند که خود را از گناه نگه می دارند.

۲۱-ترس آنها را همچون تیر کمان تراشیده و آنچنان لاغر و رنجورشان کرده که

اگر کسی به آنها نگاه کند گمان می کند که آنها مریض اند و حال آنکه

 آنها مریض نیستند و گاهی مردم می گویند آنها پریشان اند و حال آنکه

پریشانی آنها به خاطر مساله بزرگی است که درباره آن فکر می کنند.

۲۲-آنها به اعمال و عبادت کم خود راضی نمی شوند و بلکه

اعمال و عبادات زیاد خود را زیاد نمی دانند.

۲۳-آنها همیشه خود رامتهم می دانند و از اعمال خود می ترسند.

۲۴-اگر کسی یکی ار آنها را پاک بداند و به پاکی او را معرفی کند

از گفته او می ترسد و می گوید من به حال خودم از دیگران آگاه ترم و

پروردگار من به حال من داناتر است. خدایا مرا به آنچه که اینها میگویند

مؤاخذه نکن و مرا بهتر از آنچه آنها گمان کرده اند قرارم بده،

و از آنچه که اینها از اعمال بد من نمی دانند، درگذر.

۲۵-از علایم متقین این است که آنها را با قوت و قدرت در دین می بینی.

۲۶-دارای استقامت اند در عین حال با ملایمت و محبت اند.

۲۷-آنها دارای ایمان با یقین کامل اند.

ادامه دارد...